HER ZAMAN KAZANIR MI İNSAN?

İllede fayda sağlamalı insan..
İlle de bir şeyler kazanmalı..
Yoksa neden yapsın ki?
Neden istesin?
Neden işlesin?
En önemli şey kendisi değil mi en sonunda?..
En sonunda kendi isteği, kendi istediği değil mi kendine kalan?..
Her zaman mı böyle? Her zaman mı kazanır insan?..
En iyide, en kötüde, en zorda, en doluda, en boşta, en doğruda, en yanlışta..
Ya yanlışta?..Hep yanlışta, çok yanlışta, ısrarla yanlışta...
Yanlış duyguda, yanlış anlayışta, yanlış davranışta?..
Yanlış insanla karşılaşmada, hayatına alışta, değer verip alışmakta, kusurları görmeyip hayran oluşta..
Sevmelere doyamayışta,şımarmalarda, sevinçle coşmalarda, bulutlarda uçmalarda..Hep mi öğrenir insan?..
Ya ihanete uğrayışta?..
Yanılmalar üst üste gelince kaçamayıp, olduğun hayatta kısılmışlıkta..
Baş aşağı savruluşlarda..
Ayağa kalkamayıp kalakalmışlıklarda..Hep mi öğrenir insan?..
Sonra aldanışın en kutsalı; KİN TUTMALARDA!!.. Hep mi kazanır insan?
Güven kayıp, his kayıp, zaman kayıp..Kayıplarda kazanır mı insan?
Ya sonra?.. Ardından gelen nehir akıntısı gibi durdurulamaz duygularda...
Acıya alışıp kalan, yanılmalarda..
KİN TUTMALARDA mesela..En çokta kin tutmalarda..Ve illaki kin tutmalarda kazanır mı insan?..
Acının ballı lokması olan; kin...
Lezzeti insanın ciğerine dolan; kin..
Duman duman nefret tütsüleyen; kin..
İnsanın aklına bu durumda gelen; tek şey oluyor kin..
Ruh arınır mı esaretten kin tutmadan?..
Temizlenebilir mi?..Kendini sevebilir mi insan?..
Kin tutmadan yaşayabilir mi insan özünde?..Özüyle gülüşüp konuşabilir mi tekrardan..
Hadi şimdi söyle kin;
Bundan sonra tüm sevmeklerde, her merhamette, her (biz)likte, her (senin için)de, her gurbette, her uzlette, her kördüğüm sevgilerde, her anlamlı histe, koyunun,  yavrusunu kokladığı nefeste,  serçenin yavrusuna her kurtçuk götürüşünde..
Sevmelerde..gurbette..uzlette..kördüğümde..anlamlı histe..yavrusunu koklama izinde..koklama..kokla..kok..k..
...
Ne diyorum?.. Neler düşünüyorum?..
Çok şükür fısıltıyla söylüyorum..
Korkuyorum..Ne ben duymalıyım..ne de başkası..ÇÜNKÜ ben kim olduğumu biliyorum..
Şunu da biliyorum ki, hissettiğim her kin taneciği, her sevgiyi zehire çevirir, tekrar en başa döndürür beni..Kaygımı artırır, güven duygumu yer bitirir..
Hayatımı anlamsızlaştırır, çünkü sevme duygumu alır benden!..Bir kuzuyu, bir serçeyi, bir çiçeği, bir bebeği..Elleri kirli bir çocuğu sevmeyi alır..
Umudu alır,
Hayallerimi alır, 
Düşük ihtimallerin sıcak hissettiren varlığını alır,
Heyecanlarımı, kalp atışlarımdaki hızı alır,
Varlığına inandığım efsanelerimi, Narnıa daki yeleleri hayallerime savrulan aslanımı alır..
Bilmemekliğimi, Ay'ı  dede sanmaklığımı alır, çocuksu saflığımı alır..
Merakımı alır, sürprizlerimi, sürprizlenmelerimi alır..
Kin, toprağımda büyüyen renklerimi alır..
(Ben)i alır benden..
Nasıl severim bir kediyi, bir yağmuru,soğukta dondurma yemeyi özlemekliğimi alır..sokakta çalan kemana nasıl tempo tutarım, nasıl beslerim ruhumu..Okuduğum kitaplarda anlatılan inancı alır benden..İnanmayı alır.. Ettiğim duaları alır..Kalbimde sakladığım ince sevdayı alır..Ben'i alır..Ben'i ben yapanları alır..
Yeniden kalkışlarımı, gayret yüklü düşüncelerimi alır;
'Başlamak' aşkımı,  'yenilenmek' sevdamı alır..
İnsan olmayı, 'ol'mayı alır..
Arkadaşlığımı, dost oluşumu, can olup, can buluşumu alır...
Suyun serinliğini , rüzgarın ferahlatıcılığını, güneşin sıcağını, yağmurun ağırlığını hissedişimde beni ben yapanı; FARKINDALIĞIMI alır..
Konsantre hayatımı, sulandırıp koyar önüme; 'yaşa ' der gibi iğreti bir bilgelikle..
Amaçsız, sebepsiz anlamsız ilişkilere sarar yumağımı...
Belirsizlik aynasını tutar yüzüme 'sen busun' diye..
Ne cismimi görebildiğim,  ne iç çekmelerimi duyabildiğim bir yer değil, beni bırakıp gideceği yer..
Pişmanlıklarımı koynuma basıp, hatalarımla selamlaştığım ama uzaktan bakıştığım bir yerde olmayı beklerken; salıverir beni bir öfke denizine.. Ne küreğim,  ne dümenim, ne yelkenim..Hiç birini bırakmadan yanıma, el sallar kıyıdan bana..
Her zaman kazanır mı insan?..
Bilmiyorum..
Bildiğim şey ; her şeyi çok ince bir çizgide yaşıyorum!!
Kazanma ve kaybetme çizgisinde hiç durmadan yürüyorum..



 Nazlı AKKAYA